Dossier Niels Morpey

Interview met Niels Morpey bij zijn vertrek van 't Zand

Niels Morpey is de 5e pastoraal werker die aan de parochie van 't Zand was verbonden en -voor zover voorspellingen in dit opzicht mogelijk zijn- zal hij de laatste zijn. Immers het beleid van het aartsbisdom ziet op deze plek geen vacature meer. De toekomst zal zijn aan de ontwikkeling van parochieverbanden. De nieuwe taak van pastor Morpey ligt dus op dat vlak. Vanaf 1 augustus is Niels Morpey benoemd als pastoraal werker met profiel gemeenschapsopbouw in het parochieverband Veluwe Vallei. Hij zal daar ook teamleider van het pastoraal team zijn. Dit verband omvat 7 parochies aan de oostkant van Amersfoort: o.a. Leusden, Achterveld, Barneveld, Ermelo enz.
Men zou kunnen zeggen: Niels komt op vertrouwd terrein. Voor hij naar Amersfoort kwam was in Duiven bij Arnhem al de motor in het pastoraat in een groot verband van meerdere parochies en kerken. Zijn vijf jaren Amersfoort kunnen gezien worden als een soort retraite, een periode van geconcentreerd werken in een overzichtelijke situatie om met opgeladen accu weer een nieuwe start te maken.
De redactie van xaveriusamersfoort.nl sprak Niels en tekende enkele saillante uitspraken op.

"Was je uitgekeken op het werk in de parochie 't Zand, dat je nu terugkeert naar een werksituatie in een groot verband?"
Integendeel, ik beleefde het als een van de grootste teleurstellingen van de afgelopen vijf jaar, toen het bestuur van het bisdom me duidelijk maakte dat ik niet op ' Zand zou kunnen blijven werken, zoals ik dat had gedaan. Ik wist wel voor mezelf dat ik voor die vraag zou komen te staan, maar ik had dat pas over een paar jaar gepland, want er valt hier nog meer dan genoeg te doen.
Ik moest nu allerlei mogelijkheden op een rij gaan zetten. Gelukkig gaf het parochiebestuur me de ruimte van een sabbatperiode om in alle rust tot een besluit te kunnen groeien. Ik kan me de teleurstelling van de parochie wel indenken dat mijn keuze niet op 't Zand is uitgekomen, want dat voel ik zelf ook. Alles bij elkaar heb ik het gevoel dat nu echt iets nieuws op me ligt te wachten, één taak ook, Dat is spannend en doet een beroep doet op vaardigheden die ik graag verder wil ontwikkelen.

"We hebben je leren kennen als een pastor die leert uit de ervaringen uit het verleden. Altijd sprak je met een duidelijke genegenheid over je tijd in Duiven. Wat is uit de periode dat je hier bij ons was, iets waar je trots op bent?"
Het is moeilijk dat in een punt te vangen.
Allereerst kijk ik met veel voldoening terug op het proces van de 'parochiesynode' en op het resultaat daarvan: het pastorale beleidsplan 'De Zandweg, een pad naar de herberg'. Het is prachtig dat 20% van de ingeschreven parochianen op een of andere wijze de kans hebben gegrepen om een bijdrage aan dit plan te leveren. Je merkt het effect daarvan: het werkt en het staat in duidelijke samenhang met wat er in deze gemeenschap leeft.
Als persoon heb ik veel beleefd aan de vele pastorale contacten met individuele gelovigen. Vanaf het begin heb ik daar hard aan getrokken en ik mag toch in alle eerlijkheid zeggen dat het individuele pastoraat er nu staat als een goed geheel. Goed, omdat ik het kan overdragen zodat het kan doorgaan. Het is ontzettend belangrijk dat in een parochie voortdurend aandacht is voor elkaar. Een van de fundamenten van een parochie is dat mensen -zoals ik het heb genoemd- 'omzien naar elkaar'. Ook voor mezelf heb ik er ontzettend veel aan beleefd hoe mensen je toelaten in hun diepe persoonlijke emoties en vragen en hoe ik hen dan van dienst mocht zijn. Dat was een van de verdiepende aspecten die ik zocht in mijn pastorale werk toen ik hier naar toe kwam.
Een ander belangrijk aspect van mijn werk op 't Zand was dat ik door de duidelijke structuur waarin ik kon werken echt tijd kon besteden aan de voorbereiding van de verkondiging. Wat dat betreft ben ik duidelijk beïnvloed door de traditie van de Dominicanen, voor wie ik al lang een zwakke plek heb. Het deed me goed om een preek gedegen te kunnen voorbereiden. Het geeft me als predikant veel voldoening een preek te kunnen houden waar aan te kluiven valt, die ergens over gaat. Die prikkel gaat zeker uit van de mensen hier in de kerk, daarom preekte ik hier graag.

"Je werkte hier als pastoraal werker en toch was je de eerstaanspreekbare, in praktische zin dus de verantwoordelijke. Hoe heb je dat beleefd?"
Als ik eerlijk ben dan moet ik zeggen dat ik het liefst priester zou willen zijn. Maar tegelijk ben ik echt iemand die niet kan leven zonder een partner en een gezin. Paula, Moira en Daniël betekenen ontzettend veel voor me. In onze kerk is dan pastoraal werker een voor de hand liggende optie. Het is niet de gemakkelijkste positie maar ik zit ook wel zo in elkaar dat ik me dan neerleg bij wat niet anders is. Ik steek niet graag energie in negatieve zaken maar richt me liever op de mogelijkheden die zich aanbieden. Emotioneel is dat niet altijd eenvoudig, dat je het veld moet ruimen voor een priester, een dominee vroeg me eens 'is dat niet vernederend?'. Maar ik moet wel zeggen dat ik altijd geluk heb gehad met de priesters met wie ik samenwerkte. Met hen- dat was ook hier op ' Zand met Bart Verreijt- heb ik altijd een goede relatie kunnen onderhouden omdat ik serieus werd genomen. Ik begrijp heel goed dat voor een priester de situatie ook niet altijd eenvoudig is en dat hij ook tot zijn recht moet komen.

"Heb je nog een mooie gedachte die je aan de bezoekers van de site van onze parochie wilt meegeven?"
Ik vind het heel belangrijk dat iedere gelovige, pastor of gewoon lid van de gemeenschap, in alles wat hij doet bezieling van zijn geloof weet te leggen en dat hij omgekeerd door zo opgenomen te zijn in dat verband van de kerk, ook bezieling kan vinden. Ik weet van mezelf dat ik dat nodig heb maar ik wens ook alle parochianen van 't Zand dit geven en ontvangen toe. Ik heb ervaren dat dit op 't Zand aanwezig is. Daarom zal 't Zand altijd een warm plekje in mijn herinnering hebben.
Eén ander punt wil ik ook zeker noemen, dat me altijd van 't Zand zal bijblijven. Intens heb ik de liturgische muziek meebeleefd zoals die onder leiding van Gert Bremer wordt gerealiseerd.
Ik heb Gert bijzonder leren waarderen als een echte musicus. Hij verbindt dat ook met een werkelijk gelovige opstelling. Samen met veel enthousiaste koormensen levert dat een unieke inspirerende vorm van liturgische muziek op. Dat is ook een van de kostbare kanten van 't Zand die ik in mijn hart meeneem.
Voor 't Zand breekt nu een spannende periode aan. Zal de parochie de kans krijgen om op de ingeslagen weg voort te gaan? Er is alle reden om daar vertrouwen in te hebben. Want, zonder zich af te zetten tegen wie of wat dan ook, 't Zand heeft gewoon veel kostbaars in huis waar in alle rust en zorgvuldigheid verder mee gewerkt kan worden. Ik heb er alle vertrouwen in dat ook over 5 jaar 't Zand een bloeiende geloofsgemeenschap zal zijn, die meegegroeid zal zijn met zijn tijd.

Gelukkig, zo beleef ik dat persoonlijk, zijn er veel mensen die het geheel mee dragen, ik heb mijn bijdrage geleverd maar de parochie bleek niet van mij afhankelijk. Aan het einde van deze periode geeft me dat een goed gevoel. Enthousiast begin ik in augustus aan mijn nieuwe taak en ik wens 't Zand van harte alle goeds en Gods zegen.