Overweging van 31 december 2017 door Mirjam Verstraelen

Overweging van 31 december 2017 door Mirjam Verstraelen:

Oudjaar is een moment om stil te staan bij de afgelopen tijd. Tijd is een relatief begrip, subjectief. Wat voor de ene lang duurt, is voor de ander zo voorbij. Augustinus, een kerkvader uit de 5e eeuw na Christus, zegt over tijd: ‘Het verleden bestaat slechts in de herinnering, de toekomst slechts in de verwachting. Verleden en toekomst hebben dus geen objectief bestaan; alleen het heden bestaat … Ik meet de tijd dus helemaal niet, want ze bestaat niet; in ieder geval te kort om te kunnen meten. Maar ik meet iets in mijn innerlijk, wat gefixeerd blijft. In mijn innerlijk meet ik, hoe lang een periode duurt. Ik meet de indruk, die de tijd op mijn innerlijk maakt, wanneer ze voortschrijdt en wat er overblijft, als ze weer voorbij is...".

 

Ging dit jaar snel voor u of juist niet? ‘Gezelligheid kent geen tijd.’ ‘Eenzaamheid kent geen tijd’: dit las ik in dit nieuwsbericht: studenten besloten om te zorgen dat een dementerende mevrouw van 98 jaar dagelijks een bezoekje krijgt. Ze is al 10 jaar eenzaam. Dit initiatief bedachten ze voor een studieproject, maar heeft zo’n gehoor gevonden dat studenten, vrienden en docenten zich ook spontaan hebben aangemeld. Een uurtje van je tijd missen… dat kan toch iedereen? De kalender van mevrouw van Huis is nu vol tot in november volgend jaar. Als meer mensen een uur tijd zouden maken om eenzame mensen aandacht te geven, zou dat de eenzaamheid enorm verminderen. Ik zag dit zelf, toen ik net voor de vakantie met leerlingen van de middelbare school een zorgcentrum bezocht, waar we ouderen kerststukjes brachten die door de leerlingen zelf gemaakt waren. Het was hartverwarmend om te zien hoe blij deze mensen waren met een beetje tijd en aandacht. Enkele leerlingen vroegen na afloop of ze nog een keer terug mochten komen, want het was zo leuk met de ouderen te praten en hun verhalen te horen.

 

Beide lezingen van vandaag gaan over lang wachten, hoop en vertrouwen, en over dankbaarheid. In de eerste lezing komen we een wat ontgoochelde Abram tegen die graag een eigen gezin zou hebben gehad. Dat is een vurige wens van hem en Sara. Maar nu ze oud zijn komt hier natuurlijk niks meer van terecht. Abram vreest hij dat hij zijn knecht door adoptie tot erfgenaam moet maken. De openingszin geeft de belofte van God al weer maar Abram kan dat eerst niet geloven. God laat hem zien in een visioen dat hij een zoon en ontelbaar nageslacht zal krijgen. Tegen alle schijn in besluit Abram God te vertrouwen en dat wordt beloond; Sara krijgt op hoge leeftijd dan nog een zoon.

In de evangelielezing horen we hoe na de geboorte van Jezus Maria en Jozef met hun kind naar de tempel gaan. Volgens goed gebruik van de Torah moet een pas bevallen moeder ritueel gereinigd worden na 40 dagen en ook moet de eerstgeboren zoon vrijgekocht worden door een offer te brengen. De oude, vrome Simeon gaat ook naar de tempel, hij wordt ernaar toe getrokken als het ware, bevangen door de Geest. Daar komt hij oog in oog te staan met Christus en beseft hij: God heeft zijn belofte waar gemaakt. Simeon pakt het kind van Maria aan, die vast beduusd moet zijn geweest. Simeon heeft zo lang gewacht op dit moment, maar altijd vertrouwen gehouden in Gods voorspelling: dat hij niet zou sterven voordat hij de Messias zou zien. Simeon is ontroerd: ‘Jij bent het, de lang verwachte Messias, de Redder voor alle volken, het licht voor de heidenen.’ Hij is dankbaar voor dit moment, heeft even een glimp van Gods plan gezien, en voelt zich verbonden met God. Het is zijn tijd. Nu kan hij rustig sterven. Dit zien we ook op de afbeelding voorop het boekje. Er komt een engel aanvliegen die aan Simeon zal zeggen dat het tijd voor hem is om te gaan, rechts staat waarschijnlijk Hanna. Giotto, een Italiaanse schilder uit de vroege Renaissance, beeldt een weerloze maar levendige baby uit; Christus spartelt in de handen van de oude Simeon en wil naar zijn moeder Maria toe. Zij staat links met Jozef. Christus en Simeon kijken elkaar intens aan: een Godsontmoeting.

Deze twee verhalen zijn een voorbeeld van hoe wij kunnen vertrouwen op God, wat er ook gebeurt. Misschien moeten we lang wachten, misschien gaat niet alles wat wij wensen in vervulling. Bracht afgelopen jaar wat wij hoopten? Was er naast geluk en vreugde ook ongeluk of teleurstelling, verlies en verdriet? Als we aan de toekomst denken, waar wachten we dan op? Wat verwachten we mee te maken, wie verwachten we tegen te komen? En waar zijn we dankbaar voor?

 

In Amerika hebben ze Thanksgiving, een dankfeest in november waarbij de hele familie bij elkaar is en God dankt voor alles, voor het samenzijn, dat God aanwezig is in hun leven. Een mooi ritueel, waarom doen wij dat niet? Hoe vaak vergeten wij om dankbaar te zijn? Om hardop dank je wel te zeggen; ja voor het krijgen van een cadeautje, of iemand die jou voorlaat bij de kassa, lukt het ons wel. Maar gewoon dank je dat je er voor mij bent. Dank U, God, dat U er voor mij bent. Hoe tonen we onze dankbaarheid?

De materiële wereld waarin we leven maakt het misschien ook niet gemakkelijk: die constante verleiding om maar te shoppen, kopen om nog meer te hebben. Hoe moeilijk is het om uit die tredmolen te komen? Beseffen we wel hoe rijk we zijn? Hoe verhouden wij ons tot anderen? Hoe belangrijk zijn relaties voor ons? Terugkijkend naar het verleden zie ik dat bepaalde contacten verwaterd zijn, dat ik daar toen niet genoeg mijn best voor heb gedaan. Er is altijd wel een excuus te noemen:

er was geen tijd, we hadden het zelf allemaal druk, met een jong gezin en een baan. Misschien was het contact niet belangrijk genoeg op dat moment, of niet wederzijds.

Verbondenheid, saamhorigheid is zo belangrijk in deze dagen, het is de sleutel tot vrede en gerechtigheid.

‘Jaja’, zegt iemand: ‘Makkelijk praten om dankbaar te zijn, als je het goed hebt. Hoe kun je dankbaar zijn in barre omstandigheden, in een land zonder toekomst, vanwege droogte, gebrek aan banen, een land waar geen veiligheid is, waar sprake is van dictatuur?’ Misschien ben je nu alleen, ellendig, maar kun je wel dankbaar zijn voor alle eerdere momenten waarop je het fijn had. Laat ik het eens proberen: ik ben dankbaar voor de liefde van mijn gezin en voor de tijd die ik met dierbaren kan doorbrengen. Ik heb mijn vader net verloren maar ben blij dat ik hem al die jaren heb gekend. Ik ben dankbaar voor een ontmoeting, waarbij onverwachts iemand voor mij iets heeft betekend of ik voor de ander iets heb kunnen betekenen.

 

Als we dankbaar zijn voor wat wij hebben, hebben we vertrouwen in de toekomst en is er hoop dat we als samenleving willen werken aan een betere wereld voor iedereen.

Simeon zegt in het preeklied: “Nu meester, doe uw dienstknecht heengaan in vrede, want mijn eigen ogen hebben gezien dat het goed zal komen met deze wereld. Christus is de Messias, die belofte dat het goed zal komen. En het zal geschieden dat wij leven in gerechtigheid en vrede samen. En dan zult Gij God zijn, een in allen.”

Ik wens iedereen een heel mooi 2018 toe waarin we tijd maken voor dankbaarheid en verbondenheid.

 

 

 

Geloofsgemeenschap St. Franciscus Xaverius - 't Zand 31, 3811 GB Amersfoort.
Bereikbaar iedere werkdag van 9.00-12.00 u. tel 033 4721705, of 
email.
Voor dringende pastorale zorg kunt u bellen naar: 06-57541222.