05 januari 2018

In Memoriam Zr. Imelda ten Bosch

In de Geloofsgemeenschap Franciscus Xaverius was Zr. Imelda een bekende persoonlijkheid. Vlak voor Kerstmis, 18 december, overleed zij ruim 100 jaar oud. Pastor Verreijt, die pastor is van Agnietenhove, waar zr. Imelda de laatste jaren woonde, ging voor in de uitvaart. Hij schreef bijgaand In Memoriam.

Met zuster Imelda is de laatste honderdjarige van de Congregatie in deze jaren heengegaan. Met Pien, zo kenden we haar op ‘t Zand vooral,  is ook de laatste zuster heengegaan die lid is geweest van de communiteit die woonde in de Oudkatholieke pastorie aan 't Zand. Zr. Imelda Ten Bosch was een vrouw rijk begiftigd met kwaliteiten, talenten… ze was een persoonlijkheid, die haar licht duidelijk liet stralen… als zij ergens binnenkwam dan kwam er iemand binnen.

 

Ik leerde haar kennen eind tachtiger jaren toen ze deel uit maakte van die communiteit aan 't Zand. Het was heerlijk om na de eucharistieviering, zo tegen het middaguur even bij de zusters een kop koffie te gaan drinken. Er werden dan ervaringen uitgewisseld over de meest recente gebeurtenissen in het Omroeppastoraat en in de parochie – want bijna alle leden van die communiteit waren actieve medewerksters in de parochie – en heel dikwijls ging het ook over de preek die mijn collega Adri of ikzelf had gehouden, over de viering. De betrokkenheid van waaruit dan werd gesproken, dat was bijzonder. Imelda, wars van diplomatie als ze was,  bracht haar mening duidelijk naar voren, ik hoefde nooit te raden naar wat ze vond en je moest van goede huize komen om, als ze het niet met je eens was, haar van mening te doen veranderen.

 

In de Xaveriuskerk hadden de zusters, zoals zoveel mensen, een vaste plek, de eerste bank in het midden links, daar zaten ze altijd keurig naast elkaar, behalve Pien want die vloog voor de viering begon, nog wel eens de bank uit omdat ze die of die nog even moest spreken, bv. moest herinneren aan een bijdrage voor de Zandloper, het parochieblad dat ze heel trouw en nauwgezet jarenlang met Henk Kuiper iedere veertiendagen liet uitkomen.

Wat ze deed, deed ze in hoog tempo , het leek erop dat er teveel moest worden gedaan om voor alles geduld op te brengen… en ze heeft toch zoveel tijd gekregen.

 

Haar weg in het ouder worden – ze heeft daar zelf over geschreven- was niet gemakkelijk. Zij die altijd zo helder was van geest, zo boven op de gebeurtenissen zat en die ook wilde beheersen, kreeg moeite met het herkennen van mensen, met het onthouden en alles op een rij houden.  kortom er kwam een andere Imelda aan het licht, een Imelda die noodgedwongen misschien steeds meer ingetogen werd.. tot in haar houding was dat te zien. Toch hoorde ook dat proces van langzaam weggaan ook helemaal bij haar.

Ze heeft aantekeningen en wensen opgeschreven toen ze dat nog voluit kon. Overpeinzingen van een 80jarige die terugkijkt op haar leven en die ook een blik vooruit werpt.

Ze schreef: ' In mijn gezonde jaren heb ik dikwijls gebeden dat ik een tevreden oudje zou worden… Ik weet niet of dat gelukt is. Tevreden met het leven zoals het zich aandiende met mijn -moeilijke- karakter, mijn achtergrond en mijn herkomst…..'

Ze beschrijft de moeilijkheden die ze tegenkwam:  dat het leven in een communiteit, zo verschillende mensen dag en nacht bij elkaar beschrijft ze als een moeilijke opgave en een worsteling.
Ze was blij met die 20 jaar directrice zijn van het pensionaat, maar later kwam ze wel tot de conclusie wat zou ik het nu anders doen.

Ze spreekt ook over haar plezier in het lesgeven en vraagt vergeving als ze leerlingen tekort heeft gedaan. En met een zekere trots vermeldde ze ook dat een oud-leerlinge van haar zei: U was streng maar rechtvaardig. 

De laatste 20 jaar van haar leven ontwikkelde zich een andere Imelda.  Zelf schrijft ze daarover: “ Ik vond het moeilijk bij het ouder worden mijn activiteiten te moeten loslaten...”
Als ik daar nu op terugkijk dan dunkt me dat ze steeds meer naar binnen keerde, voor een groot deel hing dat samen met haar lichamelijke conditie, maar het was het ook een andere kant van haar nu de kans kreeg. 
Dat blijkt o.a. uit de lezingen die ze koos voor haar uitvaart.

de tekst van Jesaja,  (43:1-5) daar schreef ze om te onderstrepen nog bij… Ik hou van je.
En daarbij als evangelie  (Matteujs 14:22-31), dat prachtige geloofsverhaal over Petrus die naar Jezus toe wil wandelen over het water, door Jezus uitgenodigd durft hij wel.. en toch zinkt hem de moed in de schoenen.. die worsteling in geloven heeft Imelda ook gekend, hoort ook helemaal bij haar.

Niet iedereen zal vermoed hebben dat achter die actieve en aanwezige  persoonlijkheid die ze was, die ook zoveel vrolijkheid kon brengen, dat daarachter een  diep verlangen naar Gods liefde schuil ging, dat is haarzelf ook langzamerhand duidelijk geworden… ze nam daar ook de tijd voor in gesprekken met haar geestelijk leidsman, in retraites en bezinningen… ze gaf het aan als de rode draad van deze viering op zoek naar de liefde van God.
Op die zoektocht ontstond er vaak iets moois. Zo schreef ze eens, ter aanvulling op het boek van de psalmen: psalm 151.

Ik kan niet beter doen dan eindigen met haar eigen woorden:  
“Het viel niet mee mezelf en de ander volledig te accepteren. Dat vroeg bezinning, reflectie en hulp van anderen: geloven dat God van mij houdt en durven geloven dat Hij mij mooi vindt! Een levensopdracht. Geloven dat Hij/Zij mij over de drempel van de dood heen tilt.  ...”

Zuster Imelda, Pien, heeft ons in haar lange leven laten zien dat de zoektocht naar Gods liefde een mooi en voltooid leven kan opleveren. We nemen afscheid van haar en bewaren haar herinnering in het vertrouwen dat aan haar in vervulling zal zijn gegaan wat ze heeft gebeden in haar psalm 151:


God van alle levenden 
moge jouw genegenheid,
jouw liefde
mijn hart verwarmen en mij tot zegen zijn.

 

Pastor Bart Verreijt

 

 

Geloofsgemeenschap St. Franciscus Xaverius - 't Zand 31, 3811 GB Amersfoort.
Bereikbaar iedere werkdag van 9.00-12.00 u. tel 033 4721705, of 
email.
Voor dringende pastorale zorg kunt u bellen naar: 06-57541222.