Overweging op 4 februari 2018 door Giny Wierenga

OVERWEGING op 4 februari 2018.

 

In de bijbel staan naast hoopgevende teksten ook teksten die uiting geven aan diepe gevoelens van frustratie, van pessimisme en wanhoop. Het boek Job bevat veel van die teksten. Job beklaagt zich over zijn omstandigheden. Hij vindt het aardse leven slavendienst. Hij zit gevangen en ziet weinig perspectief meer. Alle hoop is weg.  Hij voelt zich onrechtvaardig behandeld en roept God ter verantwoording. En dat gaat in hele harde bewoordingen, zoals we zojuist in de eerste lezing hoorden. Hij zegt in feite dat het leven van een mens bestaat uit sloven overdag en tobben in de nacht. En dit gaat zo nog een aantal verzen verder. Maar in hoofdstuk 8 neemt Bildad uit Suach het woord. Hij spreekt Job op zijn gedrag en gemopper aan.  Hij zegt: Hoe lang blijf je deze dingen nog verkondigen: Al die woorden van je zijn niets dan wind.. En verder: Als jij je zelf tot God zult wenden en de Ontzagwekkende om genade smeekt, als je rein bent en rechtschapen- dan zal hij het voor je opnemen en zal de gerechtigheid weer wonen in je huis. En al was je verleden onbeduidend, je toekomst zal des te groter zijn. Dat zijn bemoedigende woorden. Job komt tot de conclusie: ik moet vlugger zwijgen en veeleer kijken naar de nieuwe dageraad. Ik zal me wakend en wachtend toevertrouwen aan het verborgen Mysterie, dat alles in mededogen omvat. In zijn volharding is hij ons al eeuwenlang een voorbeeld.  En het mooie is, dat het Job niet alléén is gelukt. Hij had daar zijn vrienden en kennissen voor nodig. Zij spraken hem aan op zijn gedrag. En hij liet zich raken. Zij maakten voor Job hun vertrouwen in de Eeuwige zichtbaar. Dank zij het vertrouwen dat Job in zijn vrienden had,  heeft hij zich van binnenuit kunnen veranderen en kwam zijn eigen vertrouwen in het leven weer terug. Herkennen we dat zelf ook niet? Ook wij zitten wel eens in de put, of hebben die ervaring gehad. Voelden ons pessimistisch en zagen het niet meer zitten. Wat heeft ons er door heen geholpen? Soms een stevig gesprek, een onverwacht bezoek omdat iemand jou de moeite waard vond, regelmatig een mailtje of telefoon. Het onderlinge vertrouwen groeide er door.  En door die ervaringen konden we ons van binnen openen en vol vertrouwen de toekomst in gaan. Al ging dat soms stap voor stap.

Het optreden van Jezus heeft bij mensen veel hoop aangewakkerd. Hij doet wat God graag ziet: mensen bevrijden die aan wanhoop ten prooi gevallen zijn; mensen genezen die van ellende ziek zijn geworden; mensen helpen opstaan die in het leven gestruikeld zijn; mensen leefruimte geven die in zichzelf opgesloten zitten; mensen weer perspectief en hoop geven in hun leven. Jezus deed dit door mensen het vertrouwen in zichzelf terug te geven. Ze konden weer verder. Die ervaring hadden Simon en Andreas ook. In de tekst van vandaag verlieten Simon en Andreas samen met Jezus de synagoge. Ze waren op weg naar het huis van Simon, waar zijn schoonmoeder ziek in bed lag.

Ze spraken met Jezus over haar. Ik denk vol vertrouwen. Vertrouwen in Jezus.  Vertrouwen in zijn aanraking. Misschien. En het gebeurde. Jezus neemt haar bij de hand en doet haar opstaan. Ze werd bevrijd van wat haar terneerdrukte. Ze komt in beweging en doet wat Jezus heeft gedaan: ze begon voor hen te zorgen.

Zo werden er die dag nog veel meer zieken bij Jezus gebracht. Ze hadden het volste vertrouwen dat Jezus ook hun zou genezen. En het gebeurde. Meestal raakte Jezus de zieke of gehandicapte aan.

Zo zou je ook de voorkant van de liturgie kunnen zien.  Sonja heeft deze bewust uitgekozen. Ze vertelde hierbij: dat als je elkaar vol vertrouwen zo nabij komt,

dan kan er iets bijzonders gebeuren. Maar het is een houding van 2 kanten. Een wederzijdse openheid.

Ik kreeg van Sonja een boek te lezen, van Lorna Byrne, met als titel: een boodschap van hoop. Het gaat over het ervaren en zien van de nabijheid van engelen. De schrijfster zelf heeft ervaringen met engelen. Zij brengen haar tijdens het leven boodschappen van hoop, van troost en  soms zijn ze heel nabij. Vooral in moeilijke tijden, heeft de schrijfster dit ervaren. In zulke boeken zit vaak een opdracht, een uitdaging.

Zo kunnen ook wij voor elkaar als engelen zijn: boodschappers van hoop, van richtingwijzers. Boodschappers die genezing brengen in moeilijke omstandigheden. Meestal geen lichamelijke genezingen, maar wel genezing van je ziel. Het vertrouwen speelt hierbij een belangrijke rol. Het is de basis. Als we elkaar echt vertrouwen, kan en mag de ander dichterbij komen. Dan staan we open voor elkaar. Het doet ons goed als we weten dat iemand voor je bidt, dat iemand aan je denkt. Je een bloemetje stuurt, en zo maar op bezoek komt. Die momenten kunnen genezend werken. Ze zijn heel belangrijk. In moeilijke momenten zijn dat vaak herinneringen, die troosten en opnieuw moed geven. Bouwstenen voor de toekomst.

Vertrouwen, we hebben er allemaal positieve en negatieve ervaringen mee. Ik had de vorige week een hele bijzondere ervaring.

Tijdens de week van de eenheid, was ik op woensdag avond in de St. Joris kerk. Er was een gebedsdienst. Tijdens die dienst was het mogelijk om op 4 plaatsen in de gebedsruimte in groepjes samen te bidden. Thema’s waren: de kerk, de stad, de wereld en privé.

Ik sloot me aan bij ‘de wereld’. We stonden daar met 4 personen. Het was eerst stil. Toen baden we om de beurt hardop voor de wereld. Dat raakte me.

Het was heel bijzonder. Ik realiseerde me ineens: moet je ons zien. Samen uit verschillende kerken bidden we hardop. Ieder met haar of zijn eigen woorden. Wat een onderling vertrouwen spreekt daar uit. Woorden uit je ziel tot de Eeuwige, aan de ander toevertrouwen. Wat een verandering in vergelijking met vroeger. Toen was het zó anders. De ‘geloven’, de kerken, hadden niets met elkaar. Het was meer een hokjes geest. We hebben daar allemaal wel herinneringen aan. Maar die avond: wat een rijke ervaring was dat! Ik zal dat moment nooit vergeten. Dat ik die verandering in mijn leven mag ervaren. Het inspireert me, om in onze wijk, het Soesterkwartier, te blijven bouwen aan de eenheid van alle kerken. Maar ook voor onze geloofsgemeenschap hier is onderling vertrouwen de basis. In verdeeldheid kan er niets groeien. Maar in respect voor de ander, kunnen we als volgelingen van Jezus leven brengen. Wordt Gods Koninkrijk zichtbaar. Dat het zo mag zijn. Amen.

 

 

Giny Wierenga

 

 

 

Geloofsgemeenschap St. Franciscus Xaverius - 't Zand 31, 3811 GB Amersfoort.
Bereikbaar iedere werkdag van 9.00-12.00 u. tel 033 4721705, of 
email.
Voor dringende pastorale zorg kunt u bellen naar: 06-57541222.