Overweging 29 april 2018, 5e zondag van Pasen, door Sonja van den Brand

Overweging zondag 29 april 2018 door Sonja van den Brand

 

Gods liefde is oneindig groots. Het is voor ons niet te bevatten hoe groots. Wat kunnen wij al dankbaar en gelukkig zijn als wij, in ons eigen leven, daar een glimp van mogen ervaren. Misschien kunnen we iets zien in de natuur, die nu zo prachtig groeit en bloeit, in het prille groen. En neem de druivenplant die prachtig uitdrukt uit hoe wij – de ranken – verbonden zijn met Christus – de stam. Christus is de stam die ons voedt. Met wie we verbonden zijn in liefde. De Vader is de landbouwer, de wijngaardenier, die ons leven verzorgt, onderhoudt en in stand houdt. Zo stroomt liefde naar ons toe en, door ons, naar anderen.

Gods liefde is onvoorwaardelijk. We kunnen liefde voelen voor een ander mens, voor een kind. Maar kunnen wij onvoorwaardelijk houden van een ander? Kunnen we onvoorwaardelijk houden van onszelf? Of wijzen we een ander, een kind of onszelf af als diegene in onze ogen een misstap heeft begaan? Een misstap waarmee die persoon ons gekwetst heeft. En waarom voelen we ons gekwetst? Houdt een kind ons geen spiegel voor en doen andere mensen die ons kwetsen, of wijzelf bij anderen dat ook niet? Een spiegel waarin wij de schaduwen in onszelf kunnen zien? Schaduwen van vanalles wat er in ons verborgen leeft?

In het evangelie van Johannes lezen we over het snoeien van de wijnranken. Dat snoeien staat voor zuivering. Snoeien geeft ruimte en licht. Het maakt ruimte voor groei. Maar snoeien in levend hout doet ook pijn. Zo kan het voelen dat er in onze levens gesnoeid wordt door het verlies van een dierbare, door verlies van werk, door een scheiding, door ziekte die ons beperkt en andere persoonlijke tegenslagen. Tegenslagen, verdriet en pijn kunnen de mens aanzetten tot inkeer, tot nadenken over het leven, tot verbinding zoeken met God in ons. Het leven zelf geeft ons de lessen die ons inzicht kunnen brengen wat belangrijk is in het leven. Dat pijnlijke snoeien kan leiden tot levensvernieuwing.

Ik las laatst in de krant een interview met de 94-jarige Wim Aloserij. Er is recent een boek over zijn leven tijdens de 2de wereldoorlog verschenen: "De laatste getuige". Daarin wordt beschreven hoe hij een beruchte Gestapo-gevangenis, 3 concentratiekampen – waaronder kamp Amersfoort – en een scheepsramp overleefde. Na de oorlog dacht hij: "Er bestaat geen God". Hij had zoveel ellende meegemaakt. Maar hij wilde niet dat wrok zijn leven zou beheersen en bedacht dat "de Schepper alles met een reden laat gebeuren".  En hij is ervan overtuigd dat we hier op aarde zijn om elkaar lief te hebben en voort te helpen en niet om elkaar te haten.

Hoe kunnen wij vrucht dragen in ons leven? Dat zit hem niet alleen in uiterlijkheden, in prestaties die we hebben verricht of in de kinderen die we hebben gekregen. Het ontwikkelen van liefde, vrede vreugde, vriendschap en mededogen zijn ook vruchten die wij voortbrengen. Is wijsheid niet belangrijker dan macht en eenvoud niet van grotere waarde dan rijkdom in geld en goed. Want zongen we niet: waar vriendschap is en liefde – voor de ander maar ook voor onszelf – daar is God!

 

Ik wil u vragen om zo dadelijk, in de stilte na deze overweging – als u dat wilt – een moment te nemen waarbij u zich voorstelt dat u Gods liefde in u laat stromen. Zoals het water stroomt uit de aarde, door de stam heen, naar de ranken en de vruchten. Gods liefde, die is zonder oordelen, zonder voorwaarden maar vol van mededogen en mildheid voor u en voor alles wat er in u leeft: pijn, onzekerheid, twijfel, gekwetstheid, afkeuring, boosheid, vreugde en liefde. Laat Gods liefde en licht schijnen in alle uithoeken van uw lichaam en uw ziel en weet dat wij allen verbonden zijn met die onuitputtelijke  en oneindige bron van liefde die via Christus van God tot ons komt.

Amen

Geloofsgemeenschap St. Franciscus Xaverius - 't Zand 31, 3811 GB Amersfoort.
Bereikbaar iedere werkdag van 9.00-12.00 u. tel 033 4721705, of 
email.
Voor dringende pastorale zorg kunt u bellen naar: 06-57541222.