Laatstgehouden preek | Overweging zondag 13 juni 2021 door Monique Derks

 Elfde zondag door het jaar (B), 13 juni 2021 Monique Derks

 

 Zaaien en oogsten

 

Ik vertel u, jou nog een verhaal.

Een jongeman had een droom. Hij ging een winkel binnen en achter de toonbank zag hij een engel staan. Hij vroeg: "Wat hebt u te koop, meneer"? De engel antwoordde: "Alles wat u maar wilt!" De jongeman begon meteen te bestellen: "Dan zou ik graag overal op aarde vrede willen, einde aan nare ziektes, dood en verderf, betere leefomgevingen voor  dak- en thuislozen in onze samenleving, geen honger in de wereld, nooit meer droogte of andere natuurrampen en . . . " Maar nu viel de engel hem in de rede: "Neem me niet kwalijk, jongeman. Ik ben bang dat u me verkeerd begrepen hebt. Wij verkopen hier geen vruchten, we verkopen alleen zaden."

Mijn opa en oma, de ouders van mijn vaderskant, hadden een grote moestuin achter het huis. Als kind kwam ik daar graag. Je zag de kersen rijp worden aan de bomen. De wortels staken met groene takjes boven de grond en als je er een wortel uittrok, moest je eerst het zand van de wortel vegen. Aan de struiken groeiden grote en kleine bessen. In de tuin stonden ook lange bonenstaken, waarlangs groene planten groeiden, helemaal omhoog. De bonenstaken leken wel een indianentent. De vruchten, die je zelf van de struiken plukte, waren het lekkerst.

Tegenwoordig kopen we groenten en fruit bij de supermarkt. Daar kun je allerlei vruchten kopen uit binnen- en buitenland. Hoe de vrucht gegroeid is, daar staan we eigenlijk niet zo bij stil. We leven in een drukke tijd. We hebben vaak haast en ergens op wachten hebben we niet altijd het geduld voor. Net zoals de jongeman in zijn droom, willen we het liefst dat ons leven een gespreid bedje is, dat het vanzelf gaat zonder tegenslag.

Net als die jongeman uit het verhaal, willen we het liefst alles meteen kant en klaar: ook wat belangrijke zaken in de wereld betreft, zoals vrede overal, maar we vergeten dat de vrede de vrucht is van een langzaam proces, we vergeten dat we eerst het zaad van de vrede moeten zaaien. We vergeten dat we daarvoor eerst de grond moeten bewerken, want anders kan het zaad niet ontkiemen. We vergeten dat we moeten wieden en schoffelen en sproeien. Nee, we willen meteen het product. En als dat er niet is, dan zeggen we: vrede, een onmogelijke droom, dat komt toch nooit.

Net als die jongeman uit het verhaal willen ook wij betere leefomstandigheden voor mensen die aan de rand van de samenleving terecht zijn gekomen. Liefst een instant oplossing van de armoede die ook mensen in onze samenleving ondervinden. Maar we vergeten dat er eerst gezaaid moet worden, dat je van alles moet doen om dat zaadje niet te laten verdrogen of te laten overwoekeren door het onkruid.

We vergeten dat het een hele tijd kan duren voor dat dat zaadje vrucht draagt. Maar tijd is geld en we verlangen meteen een oplossing. Maar die is er niet. En wonderen zijn de wereld wel uit. En als we denken dat zo'n wonder toch zal gebeuren, dan komen we beslist bedrogen uit. En als we geen snelle oplossing zien, dan verliezen we de moed en zeggen we: het kan toch niet anders, zo is het nu eenmaal, daar moet je je bij neerleggen. En dan gaan we met de armen over elkaar zitten en gebeurt er ook niets meer.

We leren de kinderen op school dat een zaadje eerst in de aarde moet verdwijnen. Het is goed dat op school aandacht aan de natuur wordt geschonken en dat er scholen zijn die schooltuintjes hebben waar kinderen zelf kunnen zaaien en hun groente zien groeien en later opeten. Daardoor kunnen kinderen zien dat alles wat met leven te maken heeft, eerst als het ware verloren moet gaan om te kunnen groeien en bloeien. Maar als je niet met zaaien begint, dan zullen er ook geen vruchten zijn. En wie het aandurft te zaaien, die mag hopen dat er, op de lange termijn, toch vruchten komen, zelfs heel goede vruchten. We moeten als mensen dat geheim niet uit het oog verliezen.

Sinds 2019 is de Frans en Hilde Hof een groene, inspirerende plek achter onze kerk. Het is een plek met als motto: Rust, Zingeving & Verbinding. De tuin is ontworpen vol betekenis en symboliek met prachtige bloemen, planten en struiken midden in de drukte van de stad. Het is bedoeld als contrast met de dynamiek van alle dag. Zij hebben zich laten inspireren door Franciscus van Assisi en Hildegard van Bingen. Vele vrijwilligers zijn actief in het onderhoud van de tuin. Met geduld en passie heeft men een prachtige oase gemaakt achter onze kerk.

Ook het rijk van God begint klein op een manier die tot mislukken gedoemd lijkt. Want het begint met die ene, met Jezus. Hij zal sterven aan het kruis. Maar daaruit zal een gemeenschap ontstaan die vervuld is van hoop, geloof en liefde. Een nieuwe mensheid die tot zegen van iedereen zal zijn.

Het Rijk van God komt niet met geweld, niet met vertoon van macht. Je kunt het niet kopen. Je kunt het ook niet produceren of kopiëren als iets maakbaars. Het bestaat eenvoudigweg uit het geloof in Jezus. Ook jij en ik kunnen zaaier worden net zoals Jezus die elders ook als zaaier van het Woord wordt beschreven. Dat betekent dat we kleine daden van liefde planten, dat we daarbij geduldig zijn, niet overhaast te werk gaan, trouw en zorgzaam zijn.

We moeten eerst zaaien, met liefde en aandacht zorgdragen, en op zijn tijd geduldig zijn, daarna zullen we oogsten.
Amen