gastvrije geloofsgemeenschap

Tegen het midden van 2004 werd het thema 'gastvrije geloofsgemeenschap' beëindigd.

Bij gelegenheid daarvan schreef Bart Verreijt een evaluerend artikel in de Zandloper van mei 2004

GASTVRIJHEID

Ze wonen in hun eigen land
maar als vreemdelingen.
Ze delen in alles mee als burgers
maar hebben alles te lijden als vreemdelingen.
Elk vreemd land is hun vaderland
en elk vaderland is hen vreemd.
Ze vertoeven op aarde
maar zijn thuis in de hemel.
Ze komen alles tekort
maar ze hebben alles in overvloed.
(Aan Diognetus 2e eeuw)


Het pastorale plan van onze parochie geeft als een van de belangrijke thema's dat we onze parochie als een herberg willen zien. Dit beeld drukt uit dat wij ons willen openstellen naar buiten, dat we uitnodigend willen zijn naar wie voorbij komt en langer of korter onze gast wil zijn. Vooral drukken we zo uit dat we als parochie niet naar binnengekeerd willen zijn maar naar buiten gericht om staand midden in de wereld van onze tijd toch te kunnen doordringen in de diepste kern van waar het in ons geloven over gaat: in iedere gast die we ontmoeten en die bij ons wil zijn kunnen we de Heer zelf ontmoeten. Nog steeds gaat op wat Matteus in zijn evangelie schrijft: "Ik was vreemdeling en jullie hebben me opgenomen" … " wanneer hebben we u opgenomen?" "Alles wat je voor een van deze minste broeders van mij hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan." (Matteüs 25, 31 e.v.)
In de diverse groepen van onze parochie leefde vorig jaar de duidelijke wens om als jaarthema te nemen: gastvrijheid, verdere uitwerking van de herberggedachte.

Intussen zijn we bijna een jaar verder. De rekening kan worden opgemaakt. Wat is er van die goede voornemens terecht gekomen?
In iedere aflevering van de Zandloper werd op het thema gastvrijheid ingegaan, telkens weer vanuit een andere invalshoek: in relatie met de liturgie, met de oecumene, met de diaconie oftewel de dienstbaarheid naar elkaar en naar mensen die in nood zijn, in verband met de catechese, in verband met de openheid naar elkaar.
Zo zijn er heel wat gedachten zijn aangedragen die kunnen helpen om die herbergzame geloofsgemeenschap te verdiepen. Niet alleen in woorden en op papier. Een van de mooie ontwikkelingen is zeker dat er langzamerhand een aantal kleine gastvrije groepen zijn ontstaan die met elkaar 'geloofsmaaltijden' houden. Mensen komen in kleine groepenbijeen in een of ander huis, wisselden met elkaar ervaringen en ideeën uit over hun wijze van in het leven staan, hun spiritualiteit en houden ook een maaltijd, een concrete vorm van gastvrijheid voor elkaar.

Onze herbergzaamheid voor elkaar leek voor het gevoel van een aantal onder ons in gevaar toen een verklaring vanuit Rome kwam over homo's en lesbiennes en hun relaties. We hebben daar de nodige aandacht aan besteed om elkaar echt op te vangen.
Er waren ook weer heel wat oecumenische momenten van gastvrijheid en uitnodiging naar ons toe en van ons uitgaande. Samen beleven dat we in het ene doopsel met de Heer zijn verbonden, dat zijn woord ons leidt en Hij ons voedt met zijn gaven. In alle verschillen herkennen we elkaar steeds meer als gasten van de Heer die ons bijeenbrengt.

Over de gastvrije en herbergzame gemeente zijn een paar mooie boekjes geschreven door Jan Hendriks. Toen hij zijn doceeropdracht aan de Vrije Universiteit in Amsterdam beëindigde, kwam hij, bij wijze van testament, met zijn boek "De Gemeente als Herberg". Het gaf velen inspiratie. Omdat zo velen met deze gedachten aan de slag zijn gegaan, heeft hij toch maar de stap gewaagd en een tweede boekje geschreven: Op weg naar de Herberg. Daarin gaat hij in op de ervaringen die intussen worden opgedaan.
Het allerbelangrijkst is zo zegt hij: de gast staat steeds centraal.
Dat blijkt
a. doordat de gemeente zich openstelt voor gasten. Ze zijn steeds hartelijk welkom.
b. we durven bij elkaar te gast te zijn, gast in elkaars leven.
c. tot slot blijkt een geloofsgemeenschap een 'parochie' te zijn in de meest letterlijke zin van het woord. Het citaat aan het begin geeft heel mooi aan hoe christenen vanaf het begin zichzelf hebben gezien, als vreemdelingen, als bijwoners met een hemels vaderland (het griekse woord paroikia betekent mensen die op weg zijn en een tijdelijk onderkomen zoeken). Ze weten zich gasten van Jezus.
Vanuit dit besef nemen we als christenen verantwoordelijkheid op voor de schepping waarin we leven en voor de samenleving die we mee opbouwen. Vanuit dit besef pogen we dienstbaar te zijn aan elkaar, onze gemeenschap levend te doen zijn en onze relatie met God te beleven in liturgie en gebed.
Jan Hendriks omschrijft de houding van die herbergzaamheid, van die openheid voor gasten, als een levenstijl, een levensstijl waarin je je steeds moet oefenen , individueel en gezamenlijk.

Ik heb zelf het gevoel dat we in het aflopende seizoen stapjes hebben kunnen zetten, dat we geoefend hebben. Gelukkig zijn we er niet alleen mee bezig. Er zijn heel wat meer parochies en gemeenten in het land die door vergelijkbare inspiratie zijn geraakt. Kijk maar eens op internet: www.opwegnaardeherberg.nl en op www.idee-en-kerk.nl
Het zijn twee plaatsen om allerlei ideeën, groot en klein te vinden om onze herberg steeds uitnodigender te maken en zó dat we ons er nog meer thuis kunnen voelen.

pastor Bart Verreijt

Geloofsgemeenschap St. Franciscus Xaverius - 't Zand 31, 3811 GB Amersfoort.
Bereikbaar iedere werkdag van 9.00-12.00 u. tel 033 4721705, of 
email.
Voor dringende pastorale zorg kunt u bellen naar: 06-57541222.