Overweging 21 februari 2021 door Sonja van den Brand

Uitleg thema 40-dagentijd:

God ziet ons, hij ziet ons lijden, ons verdriet, ons worstelen met Corona. Wij zijn niet alleen. God is met ons. Hij gaat met ons mee op onze levensweg. Zoals hij met Jezus was en ook met Noach. Hij helpt ons als zich obstakels aandienen, op kruispunten waar we voor keuzes staan. God steunt en bevrijdt. En als we van de weg afraken, kunnen we ons steeds opnieuw tot hem wenden. Hij blijft ons trouw.

 

Over de afbeelding op de orde van dienst:

Onze levensweg met al zijn kronkels is mooi verwerkt in het kunstwerk van Ger van Tangeren. Dit verbronsde beeld bestaat uit een lange gebogen strip metaal met daarop drie figuurtjes: aan het begin, aan het eind en ongeveer in het midden. Ze zijn duidelijk op weg. De gebogen strip met zijn hoogtes en dalen symboliseert de obstakels die op ons pad komen en overwonnen moeten worden.

 

Overweging 21 februari 2021, Sonja van den Brand – Koolaard

Het thema van deze 40-dagentijd: God als reisgenoot, deed mij terugkijken op mijn leven tot nu toe. Wanneer was God reisgenoot in mijn  leven? En hoe kon ik dat ervaren? Ik ben opgegroeid in een "rood nest", Kerk en geloof werden bij ons thuis gezien als een vijand van het volk. God en geloven zei mij dus niets. Tot ik op de openbare basisschool die ik bezocht in de 5de klas godsdienstles kreeg van een kapelaan. Hij vertelde een verhaal uit de bijbel over, de voor mij onbekende, Jezus. Ik was als 10-jarig meisje zwaar onder de indruk. Ik kan dat moment nog levendig voor me halen: Hier werd "de waarheid” gesproken! Maar thuis hoefde ik niet aan te komen met mijn ervaring. In die tijd ben ik ook wel eens met buurmeisjes uit gelovige gezinnen naar zondagschool en naar catechisatie geweest. Dat geloven, dat trok mij wel. Maar omdat het verder geen voeding kreeg liet ik het ook weer los en in mijn puberjaren verzette ik me er zelfs hevig tegen en verklaarde ik alles als onzin. Ik richtte me, onder invloed van mijn eerste vriendje, op oosterse filosofie en meditatie. Ik was begin 20 toen ik me in liet wijden in een meditatievorm die Kriya Yoga werd genoemd. Bij die inwijding stelde de Indiaase leermeester mij een vraag: “In wie geloof je? God de vader, God de moeder of God de zoon?” Wist ik veel. Ik kende ze niet. Maar de leraar wachtte op een antwoord. “Nou , God de vader  dan maar". De hoogste baas, Die zal wel het beste zijn. En net als bij dat 10-jarige kind werd ik door iets vervuld. Ik weet niet hoe het te omschrijven. Ik heb daar geen woorden voor. Het was diepe emotie en ik moest heel erg huilen. Maar net als bij dat figuurtje van het kunstwerk speelde het geloof in God in de daarop volgende jaren nauwelijks een rol in mijn leven. Dat begon weer toen ik al moeder was en mijn kinderen naar de Vrije School gingen. Deze soort van onderwijs bleek heel religieus te zijn. Ik leerde steeds meer over de Christelijke feestdagen en de achtergronden daarvan. In de tweede klas  (groep 4) kregen de kinderen les over de Heiligen. Franciscus van Assisi was er daar een van. De verhalen over hem raakten mij en in hem kwamen mijn socialistische achtergrond en ontluikende geloof samen.  Op mijn 40ste was ik begonnen met de antroposofische lerarenopleiding en in het laatste jaar van mijn opleiding kon ik door een bijzondere samenloop van omstandigheden mee met een studentenreis naar Florence . En door nog een speling van het lot werd er een excursie naar Assisi aan het programma toegevoegd. Assisi! De stad van Franciscus! Wat een wonder dat ik daar naar toe kon gaan! In mijn eentje zwierf ik door dat prachtige oude stadje en ik bezocht ook de crypte waar de overblijfselen van Franciscus zich bevinden. Een hele stoet mensen ging daar ook naar toe. Mensen die hardop gebeden uitspraken, mensen in vervoering. Ik begreep er niets van. Tot ik zelf in de crypte aankwam. Een onbeschrijfelijk gevoel ging door mij heen. Ik ging op een van de houten banken zitten en begon zelf te bidden. Voor het eerst in mijn leven. En ik wilde een vraag stellen. Ik was getrouwd, huisvrouw, moeder van 3 jongens, peuterleidster, student, liep stage. Maar ondanks dat alles wilde ik weten wat mijn doel in dit leven was. Wat ik tot nu toe deed kon toch nooit genoeg zijn?! Dus ik stelde mijn vraag en ik voelde me als door de bliksem getroffen toen ik een antwoord kreeg: “Liefdevol aanwezig zijn voor de ander". Tjee, wat moest ik daar nou mee? Hoe dan? Maar meer kreeg ik niet te horen. Dit heeft zich nu 18 jaar geleden afgespeeld. In september van dat jaar heb ik mij hier in deze kerk laten dopen – weer een bijzondere ervaring – en ben ik steeds meer gaan leren over God, Maria en Jezus. In de loop der jaren, wanner ik het gevoel had vastgelopen te zijn in mijn leven, heb ik nog wel eens mijn vraag aan Franciscus opnieuw gesteld. Maar ik bleef hetzelfde antwoord krijgen; “Liefdevol aanwezig zijn voor de ander". Een aantal weken geleden weer. Want hoe kon ik in deze tijd van Lock-down en beperkingen nou liefdevol aanwezig zijn voor een ander? Tijdens de meditatie waarin ik deze vraag weer stelde, verschoof het accent van mijn vraag naar het woord “Liefdevol". En ineens drong, van wat ik denk dat mijn echte opdracht in dit leven is, het tot me door: Liefdevol zijn! Vol zijn van Gods liefde, Gods liefde in mij toelaten en mij ermee vol laten stromen. Als ik vol ben van Gods liefde dan pas kan ik liefdevol aanwezig zijn voor de ander, op wat voor een manier dan ook.

Ik heb u nu verteld over een paar momenten dat ik God heb mogen ervaren als reisgenoot in mijn leven. Mijn vraag aan u is om eens na te gaan, b.v. in de stilte zo meteen of later, na deze viering of in de komende 40-dagentijd, of u ook ervaringen in uw leven heeft van God als reisgenoot. Om, in plaats van soberheid en je van alles te ontzeggen – want dat doen we al een jaar lang – jezelf het cadeau te geven van dierbare herinneringen en ervaringen. God als reisgenoot, zoals Hij was voor Noach, zoals hij was voor Jezus, zoals hij kan zijn voor ieder van ons.

 

Amen

 

 

 

                                                                                                                                                             

 

Geloofsgemeenschap St. Franciscus Xaverius - 't Zand 31, 3811 GB Amersfoort.
Bereikbaar iedere werkdag van 9.00-12.00 u. tel 033 4721705, of 
email.
Voor dringende pastorale zorg kunt u bellen naar: 06-57541222.