Overweging zondag 11 april 2021 door Mirjam Verstraelen

Overweging zondag 11 april 2021 (Beloken Pasen) door Mirjam Verstraelen

 

Toen mijn zoon een jaar of 7- 8 was, hadden we een gesprek dat ongeveer zo ging: ‘Mama, wat gebeurt er als je dood bent?’ Ik vertelde hoe ik er tegenaan keek, dat ik geloof dat God er voor ons is en dat je als je dood bent gelukkig verder leeft met Jezus en iedereen van wie je houdt.

‘Maar hoe kan dat nou?’ Tja, geef daar maar eens een goed antwoord op. ‘Ik geloof dat Jezus echt geleefd heeft. Hij is dood gegaan en weer gaan leven, omdat hij van ons houdt en laat zien dat God bestaat. Precies weet ik het ook niet. We hebben God nooit gezien en Jezus ook niet. Sommige mensen geloven niks, maar ik geloof het wel’, zei ik. 

 

Geloof is iets vreemds. Hoe kun je geloven dat dit waar is? Over Jezus zijn oude verhalen bekend, verhalen die mensen hebben opgeschreven, verhalen die steeds zijn doorverteld. De historische context van die verhalen klopt ook. Maar zijn ze dan waar? Waarom zou het niet waar zijn dan? Omdat de verrijzenis van Jezus te mooi is om te geloven?

Dat is wat Tomas ook denkt in eerste instantie: het is niet te geloven. En dat is misschien niet zo vreemd: Tomas was er niet bij, toen Jezus de eerste keer verscheen aan de apostelen; wat moet Tomas geloven van die enthousiaste berichten van zijn vrienden die zeggen: ‘Wij hebben de Heer gezien.’ Eerst zien, dan geloven zal hij hebben gedacht. Dus vraagt Tomas om een bewijs:  ‘Ik wil zijn handen zien, met de gaten van de spijkers erin; ik wil ze met mijn vingers voelen. Ik wil met mijn hand de opening in zijn zijde voelen. Anders geloof ik niet.’ 

Niet dat hij NIET in Jezus gelooft, maar toch … Acht dagen later staat Jezus tegenover hem. De tekenen van Jezus’ lijden geven Tomas de bevestiging dat Jezus aan het kruis is gestorven uit liefde voor de wereld, dat God barmhartig is. “Mijn Heer, mijn God”! zegt hij nu overtuigd. Alle apostelen worden uitgezonden met de heilige Geest.

 

Geloof is iets vreemds. Iets is waar of niet waar, toch? Wat kun je tegenwoordig nog geloven? Er is zoveel fake news: onwaarheden worden bewust gecreëerd en verspreid alsof ze waar zijn. Of onwaarheden worden onbedoeld bedacht: mensen hebben zo snel hun oordeel klaar, reageren zich af op sociale media; details worden uitvergroot en gaan een eigen leven leiden. Waarheid wordt verdraaid, mening wordt feit. We maken ons er zelf ook wel eens schuldig aan: dat we zwart-wit denken en te snel ons oordeel klaar hebben. Hoe moeilijk is het om waarachtig te zijn, zonder bijbedoeling of agenda! Zien en geloven we een ander wel, een andere waarheid? 

 

Vroeger had je alleen het nieuws op de radio of in de krant. Die media waren bijna de enige bronnen en link met wereld ver weg: betrouwbaar nieuws, verteld door professionals, dus waar! Nog verder terug: bijna 2000 jaar geleden, in de tijd van de eerste christengemeentes, kwamen de gelovigen bij elkaar om te luisteren naar Gods woord; ze baden en aten samen. Ze hadden het zwaar want als christenen werden ze vervolgd, dus samenkomen moest in het geheim. Men leefde in spanning en zag uit naar Gods rijk en de Messias, maar de Verrezene was ver weg. In de eerste lezing hoorden we hoe de christenen zich, juist in die prille tijd, om elkaar bekommeren, hoe rijken hun bezit delen met armen en hoe ze door samen te zijn een van hart en ziel zijn. De getuigenissen van de apostelen gaven hun hoop en vertrouwen, en hielden hun geloof levend.

Ik las de roman ‘Febe’ van Paula Gooder. Zij geeft een goed beeld van de hoop en de spanning waarin de gelovigen in Rome toen leefden. Febe is een historisch figuur, in feite een vrouwelijke apostel, die in Paulus’ brief ‘Romeinen’ wordt genoemd als diakones van Korinthe. In Rome wacht de gemeente vol spanning op een brief van Paulus die rondreist om het evangelie te vertellen. Liever nog hopen de christenen dat Paulus bij hen langs komt. Waarom? Paulus was een ooggetuige. Hij had Jezus echt meegemaakt. Hij kon vertellen over hoe bijzonder Jezus was, over Zijn Verrijzenis. 

Toch weer dat zien en geloven ...

 

‘Zalig zij die niet gezien en toch geloofd hebben’, zegt Jezus in het evangelie van Johannes. Deze uitspraak geldt voor alle mensen die in moeilijke tijden, in pijn en lijden, toch volhouden en vertrouwen in een beter leven. Dit geldt ook voor ons, wanneer wij solidair zijn en ons hart openstellen voor onze medemens. Daarover gaan de lezingen van vandaag. Kunnen we vergeven? Kunnen we opnieuw beginnen? Willen we geloven en zien? Als we iets terugvinden van de eenheid van de eerste christenen, als wij geloven als Tomas, door erkenning van lijden en troost en liefhebben, vinden we het ware leven in Jezus’ naam. Moge het zo zijn. AMEN

 

Portret van Romeinse vrouw geschilderd op hout

Geloofsgemeenschap St. Franciscus Xaverius - 't Zand 31, 3811 GB Amersfoort.
Bereikbaar iedere werkdag van 9.00-12.00 u. tel 033 4721705, of 
email.
Voor dringende pastorale zorg kunt u bellen naar: 06-57541222.