Overweging 4 juli 2021 door Giny Wierenga

Overweging 4 Juli 2021 SFX bij Ez. 2,2-5 en Mar. 6,1-6

 

Twee verhalen vandaag die duidelijk een boodschap voor ons hebben. In de eerste lezing vraagt God aan Ezechiël om op eigen benen te gaan staan, zodat er een gesprek mogelijk is. Dat lukt Ezechiël niet. Gods Geest zet hem recht overeind. Dan krijgt hij de opdracht om naar het volk te gaan en te spreken. Hij zal dat niet op eigen gezag doen. Hij zal telkens gaan zeggen: “Zo spreekt de Heer!” Daarmee zegt Ezechiël dat het niet zijn boodschap is, maar de boodschap van God die hem ingegeven is. Een boodschap ingegeven. Misschien is dit voor ons wel herkenbaar. Soms kom je in een situatie terecht waar je de juiste woorden zomaar van binnenuit kunt zeggen. Als je ze van tevoren had moeten bedenken, was dat waarschijnlijk niet gelukt. Ze worden je geschonken.

De woorden van Ezechiël worden niet positief ontvangen. Het volk is opstandig, eigenzinnig en zit bepaald niet te wachten op wat Ezechiël zal zeggen, het is vervreemd van God. Toch moet Ezechiël spreken, of het volk het nu horen wil of niet. Dat is het kenmerk van een ware profeet.  Dat geldt soms ook voor ons. Willen we recht doen aan, opkomen voor eerlijkheid, respect voor de ander, mensen tot hun recht laten komen, dan worden onze woorden ook niet altijd in dankbaarheid ontvangen.

Ook die kunnen op flinke weerstand stuiten. En toch moesten we het zeggen of iets doen. Vandaar ook het gekozen thema: gezondene van God.

Gezondene van God, dat was Jezus bij uitstek.

Maar zijn optreden roept bewondering en weerstand op.

Hij krijgt volgelingen, dat zijn zijn leerlingen. Maar er zijn ook mensen die veel weerstand bieden. De inwoners van Nazareth kennen zowel bewondering als verachting als ze Jezus zien optreden. Ze verheugen zich over zijn wijsheid. Maar dan herinneren ze zich wie Hij in hun ogen is. “Is Hij niet de timmerman?” vragen ze en daarmee zeggen ze eigenlijk dat Hij geen geleerde rabbi kán zijn. Het ongeloof in Nazareth is niet de eerste tegenwind die Jezus ondervindt. Er wordt niet met Hem, maar over Hem gepraat. En dan denk ik: en ik, en wij? Hoe staan wij als gezondenen van God in het leven? Hoe vaak beoordeel ik mensen op hun afkomst? Ben jij van die familie? O, woon jij daar? Of, bij voorbaat al op hun huidskleur? Terwijl we er nog geen woord mee gesproken hebben. En ze worden dan eigenlijk verder afgeschreven. Ze krijgen geen enkele kans om mee in gesprek te raken.

Ik ontdekte dat bij mezelf ook heel eerlijk een keertje. Ik zag iemand aankomen lopen. Had geen zin om die te ontmoeten en stak de weg over… Nu niet. Maar het voelde later toch niet goed.

Wat gebeurt er dan eigenlijk? Ik onthoud niet alleen de ander het contact, maar ook mijzelf. We worden niets wijzer, of eigenlijk: niets rijker van elkaar.

Maar Jezus gaat door. Hij trekt verder. Zijn boodschap is belangrijker dan de reactie van de mensen. Het gaat niet om hemzelf, maar om zijn verkondiging, zijn boodschap. Zijn goede nieuws over Gods Koningschap is te belangrijk, te mooi om stil te houden. Jezus wilde zoveel mogelijk mensen daarin meenemen.

Geloofsverhalen kunnen niet bij voorbaat en vanzelfsprekend op een goed ontvangst rekenen. Dat maken de teksten van vandaag wel duidelijk. Toch roepen ze op, om niet te zwijgen. Dat wij als gezondenen van God, onze weg vol hoop verder mogen gaan. Amen.

 

Giny Wierenga

 

 

Geloofsgemeenschap St. Franciscus Xaverius - 't Zand 31, 3811 GB Amersfoort.
Bereikbaar iedere werkdag van 9.00-12.00 u. tel 033 4721705, of 
email.
Voor dringende pastorale zorg kunt u bellen naar: 06-57541222.