Overweging 25 juli 2021 door Sonja van den Brand

Overweging zondag 25 juli 2021 door Sonja van den Brand

Bij het lezen van de bijbelteksten voor vandaag bleef ik haken bij de woorden van de dienaar van Elisa, waar hij zegt: "Hoe kan ik dat nu voorzetten aan honderd man? ” nadat Elisa hem had opgedragen om twintig gerstebroden onder de aanwezigen te verdelen. Dat kon toch nooit genoeg zijn?                       

Iets soortgelijks raakte mij in het evangelie van Johannes. Als Jezus vraagt waar er brood gehaald moet worden om de vijfduizend toegestroomde mensen te eten te geven. Zowel Filippus als Andreas kunnen zich niet voorstellen dat er geld genoeg is of brood genoeg om de honger te stillen van die grote menigte.

Las ik in die woorden onwil om te delen van wat er is? Onwil? Ongeloof? Angst? Het riep associaties bij mij op van zo'n anderhalf jaar geleden. Een besmettelijk virus waarde rond. We wisten er nog niets vanaf. Angst sloeg toe. En hamsterwoede. Iedereen weet vast nog wel de beelden en berichten van winkelkarretjes vol met w.c.-papier en houdbare producten. Er werd bij al dat inslaan niet gedacht aan anderen die ook zulke producten nodig hadden. O.a. zorgmedewerkers stonden na hun diensten in winkels met lege schappen. En dat gebeurde dag na dag. Bij de een lag het huis tjokvol w.c.-papier en de ander kon nauwelijks een velletje bemachtigen.  En keer op keer zag ik zulke       processen zich herhalen.                                                                                                

De rijke landen konden volop materialen, beschermingsmiddelen en vaccins kopen en opslaan. Bijv. In Nederland wel tot drie keer zoveel als we nodig zouden hebben; en de armere landen visten achter het net.                                   

Zulke toestanden roepen bij mij een Greta Thünberg wakker zoals zij vol verontwaardiging sprak over het milieu voor de Verenigde Naties en ook wel een woedende Jezus die de kooplui uit de tempel verjaagde.                             

Ik word dan kwaad vanwege de onrechtvaardigheid van dit alles. Kwaad vanwege de ongelijkheid in de wereld. Een paar rijken worden steeds rijker, neem b.v. drie van de rijkste mannen ter wereld die nu met een miljarden verslindende en milieuvervuilende hobby hun best doen om de ruimte te 'veroveren', en die staan tegenover velen die in armoede leven. Armoede ten gevolge van eeuwen van uitbuiting.

Uitbuiting van mensen en uitbuiting van onze mooie aarde. In het 'rijke’ westen willen we steeds meer, steeds mooier, steeds groter, steeds luxer, steeds meer gemak, steeds iets nieuws. Daarmee verbruiken we meer dan de aarde kan voortbrengen en zorgen we hier in het Westen ook voor 90% van de vervuiling wereldwijd.  Vandaar mijn keuze van het lied dat net gezongen is.

Het lied tegen de nieuwe armoede.

 Nu wil ik geen pleidooi houden dat iedereen overal ter wereld net zo zou moeten leven zoals wij doen. Dan zouden we drie keer een moeder aarde nodig hebben. Maar ik zou er wel voor willen pleiten om te versoberen. Niet alles voor onszelf houden. Delen van wat er is. Wij wat minder, zij wat meer?

En gelukkig zie ik ook genoeg voorbeelden van mensen die wel goed doen en die tijd, aandacht en hulp bieden aan anderen.

Het plaatje op de voorkant van uw boekje kwam ik laatst in de krant tegen. Het hield mij een spiegel voor. Ik zie op t.v. beelden van hongerende mensen in b.v. Madagaskar, beelden van uitgemergelde kinderen door gebrek aan voedsel veroorzaakt door oorlogen en natuurrampen. Ik voel me dan heel ongemakkelijk en ook wel schuldig dat wij hier zoveel overvloed hebben en zij bijna niets. En dan doneer ik wat aan een goed doel en dan denk ook ik dat er gelukkig organisaties zijn die het aanpakken. En ik voel me ook machteloos. Helpt het de hongerenden als ik sober leef? Helpt het de aarde als ik mijn afval scheid en mij niet te buiten ga aan overbodige aankopen en vliegreizen? Helpt het als ik de schuld neerleg bij multinationals of bij anderen? Wat kan ik doen?

Vorige week kwam ik in mijn boekje van Eileen Caddy, dat ik gebruik bij mijn meditaties, op 13 juli de volgende tekst tegen...

Dat is iets wat ik voor mijzelf kan doen. Maar wat kan ik delen met een ander? Ik bedacht dat ik aandacht kan schenken, medeleven, hulp, liefde. Dat kost allemaal niets. Geen grondstoffen die de aarde uitputten, geen productiekosten, geen vervuiling.

Maar dat brood waarover gesproken wordt in de lezingen, daar wordt natuurlijk niet het brood mee bedoeld dat wij dagelijks nuttigen voor ons ontbijt of als lunch. Het brood van God, het brood uit de hemel is een kiem van liefde - van Gods liefde – die God ons heeft geschonken in de vorm van zijn zoon Jezus die voor ons op aarde is gekomen. Jezus die Gods woord met ons heeft gedeeld en die zelfs Zijn lichaam heeft laten breken aan het kruis voor ons. Bij het laatste avond maal breekt Jezus het brood als een verwijzing naar zijn sterven. Jezus’ dood is de bron van het leven voor de mensen. Een ultieme daad van liefde voor de mens. Hij geeft ons kracht op onze levensweg door zichzelf te geven als brood. Het is genoeg voor iedereen.

Amen.

Geloofsgemeenschap St. Franciscus Xaverius - 't Zand 31, 3811 GB Amersfoort.
Bereikbaar iedere werkdag van 9.00-12.00 u. tel 033 4721705, of 
email.
Voor dringende pastorale zorg kunt u bellen naar: 06-57541222.