Vieringen in onze kerk

Gedurende de periode (minimaal tot 1 juni) dat er in onze kerk geen vieringen plaatsvinden worden alle vieringen op de site gezet.

 

12 april 2020

Pasen

 

Uitweg!            De steen is weggerold

 

 

Sint Franciscus Xaverius

Voorganger: Josephine van Pampus

 

Openingslied:         Ander ouder                                                                 

 

Ander, ouder, iemand in ons verborgen:
plotseling oplaaiend vuur van visioenen,
aanschijn der aarde vernieuwend.

 

Rede, dwaasheid, hart, onbedwingbare
die ons weten doet wat wij niet weten,
wat onmogelijk is bij mensen en goden.

 

Ingepakt in wolken schoorvoetend gaan wij,
in onze handen klemmen wij wichelroeden,
spiegels en zwaarden.

En neerdrukt ons droefheid om het gedane,
om niet te keren woorden, om wat groeide,
om wat versteende, verwaaide.

 

Jij, nog naamloze ademt ons open
en wekt in ons weerbarstig geheugen
wat wij zagen met onze vroegste ogen

en doet ons gaan in tranen maar ongebroken
door de nacht van de schepping
en houdt ons gaande naar een nieuwe geboorte:

 

Blinde muren zacht licht water geworden
en aan de overzijde rozen steden
en de zang van de lijster.

t.: H. Oosterhuis / m.: A.  Oomen

 

Welkom

 

Welkom jij die hier vandaag meeviert – met deze teksten en gebeden, en de liederen waarvan sommigen ook te horen zijn via de linkjes op de website. Natuurlijk waren we graag met elkaar samen onder het dak van de Xaverius geweest, helemaal op deze Paasmorgen, maar het kan niet.

En toch is er overal in kerken een enorme verbondenheid. Mensen zoeken elkaar op via telefoon, WhatsApp, social media of ontdekken hoe goed het is om gewoon kaartjes te sturen via de post. Het zijn van die dingen die een uitweg vormen in een periode die voor veel mensen heel erg moeilijk is.

 

Misschien heb je thuis een kaars: dan zou ik je willen vragen om die aan te steken. Als teken van verbondenheid met iedereen die op welk moment dan ook via de website deze Paasviering meeviert.

Wat leuk zou zijn: stuur een WhatsApp berichtje naar mijn telefoon om te laten weten hoe je de Paasdagen beleeft en wat je elkaar toe zou willen wensen. Volgende week, 19 april, ben ik ook de voorganger en wil dan graag iets over jullie inbreng vertellen – een stukje verbondenheid met elkaar. Ik zal sowieso op elk Appberichtje zelf reageren.

Mijn telefoonnummer is: 06-300 99 163

 

 

Om ontferming

 

We zoeken gehoor – willen elkaar vertellen wat eigenlijk nauwelijks te vertellen is.

Hoe het is om in je eentje thuis te zijn, of juist de hele dag met elkaar.
De verveling, het balen.

We willen elkaar verhalen van hoop vertellen,
maar ook dat we domweg bang zijn.

Bang voor de toekomst, bang om ziek te worden,
bang dat iemand die jou lief is ziek wordt.

We roepen tot elkaar, hoor je mij?

En in alle vertwijfeling en onmacht roepen we ook tot de Eeuwige,

Eeuwige God,

waar wij elkaar niet meer kunnen troosten,
waar de onmacht zo verschrikkelijk groot is,
omdat we niet mogen zijn bij degenen die ons juist nu zo hard nodig hebben,

of de eenzaamheid ons zelf zo hard treft:

ze graag even mogen schuilen bij elkaar…
Weest u dan de troost voor mensen.
Ontferm u, God.

Corona beheerst ons leven.

Het zet onze wereld zo op zijn kop

dat je bijna vergeet wat er elders nog gebeurt.

We horen het niet meer –
hebben er misschien ook geen oor meer voor.

En waar dat gebeurt, God,
waar wij geen oog meer hebben voor andere dingen,

Daar vragen wij U om ontferming,
als wij er de ruimte niet meer voor hebben in ons hart.

 

De Paaskaars

 

Gisteravond zijn alle Paaskaarsen van de parochies van Onze lieve vrouw van Amersfoort en van Martha en Maria in één viering gezegend. De paaskaars van de Franciscus Xaveriuskerk stond erbij, en dat heeft ook iets hartverwarmends: want de pijn en het verdriet om niet samen te kunnen vieren wordt gedeeld met elkaar. Later hopen we het licht weer in de kerk te kunnen verwelkomen, want dit is het licht dat we heel hard nodig hebben: de Paaskaars is het symbool dat er leven is, over de dood heen.

 

 

Glorialied:  De hemel ontvouwt de glorie van God     ps. 19  

De hemel ontvouwt de glorie van God,

het uitspansel roemt het werk van zijn handen.

De dag geeft het door aan de volgende dag,

de nachten vertellen elkaar wat zij weten.

Het is geen spreken, er zijn geen woorden

en hun stemmen zijn niet te horen;

toch overal wordt hun ritme vernomen,

hun echo reikt tot de rand van de aarde.

De hemel ontvouwt de glorie van God,

het uitspansel roemt het werk van zijn handen.

Hij heeft voor de zon een tent opgeslagen

een bruidegom die uit het bruidsvertrek komt,

een held die juichend zijn tocht onderneemt,

dat is de zon, hij klimt langs de hemel

en daalt af aan de uiterste grens

en niets blijft voor zijn hitte verborgen.

De hemel ontvouwt de glorie van God,

het uitspansel roemt het werk van zijn handen.

t.: H. Oosterhuis / m.: A.  Oomen

 

Lezing          Joh. 20,1-9

Jezus’ leerlingen bij het lege graf

Op de eerste dag van de week ging Maria van Magdala, in alle vroegte, terwijl het nog donker was, naar het graf en zag dat de steen voor de opening van het graf was weggehaald. IJlings liep ze naar Simon Petrus en de andere leerling, die van wie Jezus hield. ‘Ze hebben de Heer uit het graf gehaald’, zei ze. ‘Wisten we maar waar ze Hem hebben neergelegd!’ Daarop gingen Petrus en de andere leerling op weg naar het graf. IJlings liepen de twee er samen naartoe, maar de andere leerling liep harder dan Petrus en kwam het eerst bij het graf aan. Hij wierp er een blik in en zag dat de linnen doeken er nog lagen. Maar hij ging niet naar binnen. Toen kwam ook Simon Petrus, na hem, bij het graf aan en ging meteen naar binnen. Hij zag hoe de doeken er nog lagen, maar ook hoe de doek die zijn hoofd had bedekt, niet bij de andere doeken lag: hij was opgerold en lag helemaal apart. Toen pas ging ook de andere leerling, die het eerst bij het graf was aangekomen, naar binnen. Hij zag en kwam tot geloof. Ze wisten toen nog niet wat de Schrift zei: dat Hij uit de doden móést opstaan.

 

 

Lied:              Het water zal stenen breken                           

Wanneer alles diep van binnen pijn doet

en je alleen, tegenover je eigen beeld,

ziet dat het vervormd is door onbekende spiegels;

Wanneer de dingen voor je schaduw wijken

wanneer je woord dat van een ander lijkt

en je hartslag uit je lichaam vlucht;

Wanneer je handen ver van je weg zijn

en je de afdruk van je voeten niet herkent

wanneer je het gezicht dat nadert bent vergeten

wanneer je niets meer waarneemt dan dode buitenkant

Ga dan

als de zalm

tegen de stroom in

met alle razernij van je woede.

Wanhoop niet,

het water zal de stenen breken

t.: Michelle Najlis / m.:T. Löwenthal

 

Lezing          Joh. 20, 11-18

Maria echter stond buiten bij het graf te huilen. En terwijl ze zo huilde, wierp ze een blik in het graf en zag daar twee in het wit geklede engelen zitten, de een aan het hoofdeinde, de ander aan het voeteneinde van de plaats waar Jezus had gelegen.  Ze spraken haar aan: ‘Waarom huilt u zo?’ Ze antwoordde: ‘Ze hebben mijn Heer weggehaald en ik weet niet waar ze Hem hebben neergelegd!’  Na deze klacht keerde ze zich om en zag Jezus staan, maar ze wist niet dat het Jezus was.  Jezus vroeg: ‘Waarom huilt u zo? Zoekt u iemand?’ In de mening dat het de tuinman was zei ze: ‘Heer, als u het bent die Hem hebt weggenomen, zeg me dan waar u Hem hebt neergelegd; dan kan ik Hem laten halen.’ Jezus zei: ‘Maria!’ Ze keerde zich nu naar Hem toe en zei: ‘Rabboeni!’ (Dat is het Hebreeuws voor: meester.)  ‘Houd Me niet vast’, zei Jezus. ‘Ik moet nog opstijgen naar de Vader. Ga liever naar mijn broeders en zeg hun: “Ik stijg op naar mijn Vader die ook jullie Vader is, naar mijn God die ook jullie God is.” ’  Daarop ging Maria van Magdala aan de leerlingen verkondigen: ‘Ik heb de Heer gezien’, en ze vertelde hun wat Hij tegen haar gezegd had.

 

Overweging

Mensen van de Eeuwige, verbonden met elkaar…

Het is een stralende week, de zon die uitbundig schijnt, de vogels waren al rond 6 uur op hun best en er bloeit van alles. Een feest om te zien in mijn tuin. Het is Pasen! Feest van opstanding, nieuw leven enzovoort. 

Maar veel mensen zien op dit moment de bloesem alleen maar van achter hun ramen.

En bij alles wat je ziet, wat er gebeurt, gezegd of besloten is klinkt in dit stralende een doffe drum mee. Corona – corona – corona - Hoezo Pasen?

Je wilt weg – en je kan niet met vakantie, of niet meer terug.

Het trouwfeest waar je zo lang naar hebt uitgekeken, uitgesteld naar een ander seizoen.

De irritatie vanwege toiletpapierhamsters, het gesloten restaurant, de zorgen om het wegvallen van inkomen, een dreigende economische crisis, de jongere die zo langzamerhand snakt naar school, geen idee heeft wat het diploma nog waard is zonder eindexamen…

Ik ben het de laatste dagen allemaal tegengekomen bij mensen, en het raakt me.

Het kleine zeer raakt. En het grote zeer raakt.

 

De jonge vader die vecht voor zijn leven aan de beademing op de IC van een ziekenhuis 200 kilometer verderop. Maar wat maakt het uit? Want je mag toch niet komen omdat je zelf in quarantaine bent met je kinderen. Jouw troostende armen zijn werkeloos; de hand, de knuffel, de zoen… Maar deze keer niet door jou.

Kinderen die niet meer voor hun ouders kunnen zorgen, of naar partners kunnen gaan in de verpleeghuizen.

De onvoorstelbare wanhoop in vluchtelingenkampen, of landen in Afrika, Azië en Zuid-Amerika waar gezondheidszorg onbereikbaar is.

Mijn hart keert zich om, het kwam allemaal bij me langs, deze week. Hoezo Pasen?

We staan in een onvoorstelbare weerbarstigheid.

De tederheid van alle initiatieven, de aandacht voor wie alleen is, boodschappendiensten, telefooncirkels zijn fantastisch. En naast alle goeds dat uit deze crisis ontspringt, staat de weerbarstigheid van de schrijnende scherpte die deze crisis met zich meebrengt. 

Het voelt als een veel te kleine pleister op een rauwe open wond. Omdat juist het diepe verlangen van mensen om er te willen zijn voor de ander, geblokkeerd wordt door wat niet kan.

En ik moet eerlijk zeggen dat ik er slecht tegen kan wanneer ik nu berichtjes krijg dat ik deze tijd als een kans moet zien om me te bezinnen op het wezenlijke. Dat ik daar nu alle tijd voor heb nu de hectiek van het leven stilgevallen is. 

Het is alsof de machteloosheid die in deze weerbarstigheid schuilt, niet mag blijven staan.

Terwijl die machteloosheid zo ongeveer het pijnlijkste is van wat er nu gebeurt. En is.

Je wil zo graag, je kan niet. En er is geen schuld. Het gebeurt. Geen mens wordt ontzien. En nu?

Het is zoeken naar een uitweg, naar iets dat de steen doet wegrollen van het graf, zonder het graf te negeren. Zoiets voelt Pasen in deze tijd. Het is uithouden en vertrouwen: het komt wel weer – ook al zal dat anders zijn dan voorheen. Omdat je de ervaringen van deze maanden – de beroerde én de goede – als littekens in het leven mee zal dragen.

Wanneer Maria van Magdala daar staat bij het graf, kan je de huidige verhalen er zó naast leggen. Maria die daar staat te huilen, om alles wat is geweest. Het verdriet van wat niet meer is, en wat nooit meer terug zal komen. Een pijnlijk heimwee dat wroet in je ziel. Haar machteloosheid: zelfs het dode lichaam van Jezus kan ze niet meer wiegen, vasthouden en verzorgen. En ik denk aan alle uitvaarten van de laatste tijd waar mensen geen afscheid kunnen nemen. Zó herkenbaar.

Waar moet je je dan naar keren? Naar het graf? Of 180 graden omgekeerd? Naar de tuinman?

Maar het is niet Maria die zelf keert – want zij weet de richting niet meer. Nee, Maria wórdt gekeerd. Door het noemen van haar naam, keert Jezus haar zelf. Tot zichzelf. Kijk nog eens naar het lied van het begin:

 Ander, ouder, iemand in ons verborgen: Jezus ademt met het noemen van haar naam haarzelf als het ware open. Ontvouwt haar. Ontvouwt haar uit alle droefheid om het gedane, en wekt in haar het weerbarstig geheugen van wat ook zij zag met haar vroegste ogen’.

Dáár begint het zo weerbarstige Pasen van dit jaar. Het geloof en het vertrouwen dat de Eeuwige ons roept om te blijven uitzien, ondanks alles wat is. Om de moed die je nog ergens hebt in je binnenste naar boven te schrapen. Om geloof te houden, dat ook deze tijd voorbij zal gaan – met alle krassen in je ziel. En daarbij de bemoediging: ga maar, lééf. En Ik, jouw God, ik ben bij je. Daartoe is Hij geweest, heeft Hij geleefd en is gestorven. Om dát geloof te bemoedigen tegen de klippen op.

Boven mijn bureau hangt een klein gedichtje dat ik de afgelopen weken veel heb gelezen.

Ter bemoediging en als fundament van mijn geloof.

Als verdriet je bedrukt,

als alles mislukt

en de moed naar

de knoppen is bij je;

als je nergens meer scoort

je geluk is verstoord

als geen hond

je meer hoort

dan hoort

Hij je.

Ik wens jullie allemaal een zalig Pasen toe. En hoop op reacties op mijn WhatsApp.  Amen

Collecte

Het collectedoel is de Vastenactie. 

Het thema van de Vastenactie is dit jaar: werken aan je toekomst. 
Bijdragen kunnen worden overgemaakt naar 
bankrekening NL 21 INGB 0000 0058 50 
ten name van Vastenactie, Den Haag.


Verder nog een verzoek: ook de parochie loopt door de coronacrisis heel

wat inkomsten (wekelijkse collectes, concerten etc.) mis. 
Ook nu er niet gecollecteerd kan worden, vinden we het belangrijk dat de 
inkomsten voor onze geloofsgemeenschap enigszins intact blijven. 
Wilt u financieel bijdragen? Steun ons via bankrekening 
NL98 RABO 0135 1177 39 t.n.v. RK Parochie OLVA t.b.vSFX. Alvast 
hartelijk dank. 

Voorbeden

We bidden voor wie zo beschadigd is door het coronavirus.
Voor wie de angst niet meer weg te praten is,
voor wie de zorgen niet meer kan overzien,
voor wie nergens naar toe kan en tegen de muren opvliegt,

Voor wie rouwt en niet getroost kan worden.

Om opstanding bidden wij

 

Voor wie zorgt,
in verpleeghuizen, in winkels,
de artsen en verpleegkundigen,
de schoonmakers en postbodes die lieve kaartjes brengen.
Voor de uitvaartleiders, die hun werk zo graag anders zouden willen doen,
voor het kind dat zoekt naar wegen om haar vader te kunnen helpen.

Om uithoudingsvermogen, bidden we.

Voor de leiders in deze wereld,
dat zij in solidariteit met elkaar samen willen werken,
over grenzen van politiek en armoede heen.
Dat het oog op de wereld niet verschrompelt tot enkel het eigen leed.
Om wijsheid bidden we.

 

Bidden wij voor de nagedachtenis van Theo Hamers. 

 

Uit Het intentieboek en de Mantel van Maria: 
Lieve Maria, graag uw hulp voor iemand die blind dreigt te worden. 

Ik mis de mensen om mij heen. Ik hou van jou, God.

God, ik ben zo bang. Help mij (ons).

Voor mijn moeder: dat God haar kracht geeft om het vol te houden en de eenzaamheid toe verdragen.

Voor onze zwangere dochter.

 

 

Onze Vader

Bidden wij met de woorden die Jezus ons geleerd heeft:

Onze Vader, die in de hemel zijt,
uw naam worde geheiligd,
uw rijk kome,
uw wil geschiede
op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden,
zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren,
en breng ons niet in beproeving
maar verlos ons van het kwade.

Want van U is het koninkrijk

en de kracht en de heerlijkheid

in eeuwigheid. Amen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Bezinning

Alsof een grote steen is weggerold

tussen nacht en dag,

duisternis en licht,

tussen wanhoop en hoop,

angst en durf.

 

Geen chaos en verleden meer,

alleen nog toekomst en hemel,

ook hier en nu.

 

Zo sterk is de kracht

van wie het hoofd opricht

en opstaat uit zijn gebrokenheid.

 

Zo radicaal als de dood vernietigt,

zo onstuitbaar en nieuw

breekt precies dán het leven door

en gaat de mens

een weg die niet doodloopt,

nooit meer.

 

Zo is leven:

eeuwig,

zo intens en altijd weer.

                                             Kathleen Boedt

 

 

Zegen

Moge de God van Leven ons bij de hand houden,

ons oprichten uit alles wat ten dode is en geen toekomst biedt.

Moge Hij, als een betrouwbare Gids,

ons voorgaan op de weg van vrede en gerechtigheid.

Moge die God van Leven ons zegenen:

in de naam van de Vader, de Zoon en de H. Geest.

 

Amen.

 

Slotlied:                       Het zal in alle vroegte zijn als toen      

                                       

Het zal in alle vroegte zijn – als toen.

De steen is weggerold. Ik ben uit de grond opgestaan.

Mijn ogen kunnen het licht verdragen.

Ik loop en struikel niet. Ik spreek en versta mijzelf.

Mensen komen mij tegemoet – wij zijn in bekenden veranderd.

 

Het zal in alle vroegte zijn – als toen.

De ochtendmist trekt op. Ik dacht een dorre vlakte te zien.

Volle schoven zie ik, ranke halmen, aren waarin de korrel zwelt.

Bomen omranden het bouwland. Heuvels golven de verte in,

Bergopwaarts en worden wolken.

 

Daarachter,

kristal geworden, verblindend,

de zee die haar doden teruggaf.

Wij overnachten in elkaars schaduw.

Wij worden wakker van het eerste licht.

Alsof iemand ons bij naam en toenaam heeft geroepen.

Dan zal ik leven.

t.: H. Oosterhuis / m.: A. Oomen          

 

 

 

 

 

Geloofsgemeenschap St. Franciscus Xaverius - 't Zand 31, 3811 GB Amersfoort.
Bereikbaar iedere werkdag van 9.00-12.00 u. tel 033 4721705, of 
email.
Voor dringende pastorale zorg kunt u bellen naar: 06-57541222.