Overweging 27 december 2020 door Huib Klamer

Overweging 27 december 2020 Lucas 2: 22-40 door Huib Klamer

 

Vandaag is de laatste zondag van het jaar. Kranten, tv programma’s blikken terug op het afgelopen jaar. Ik wil terugkijken op dit veelbewogen jaar.
Ik herinner me de overdenking die ik hield op dinsdag 11 februari,  hier in de pastorie, over 75 jaar bevrijding. Ik had totaal geen notie dat een paar weken later, begin maart, de Corona-pandemie zou uitbreken. Corona zette mijn en uw sociaal leven op zijn kop.
Minder ontmoetingen, weinig samenkomsten. Geen life vieringen. Verplicht thuis werken, niet naar school, geen reizen meer. Zorgen om dierbaren die ziek werden, verdriet om overledenen; ook in onze gemeenschap. Veel mensen hebben een moeilijk jaar gehad.

Terugkijkend kunnen we de vraag stellen: Zijn we ook iets wijzer geworden van de crisis? Hebben we tijd genomen voor bezinning, inkeer. Alom hebben we verplegers, mantelzorgers, luid geprezen. Hoe zorgden we zelf voor onze naasten, voor elkaar,
hoe solidair waren we?  En, hebben we onze relaties onderhouden, verdiept?
Zijn we gegroeid in liefde? Waar was God aanwezig in ons leven in het afgelopen jaar?

Waren er  – ondanks alle beperkingen - ook mooie momenten in het afgelopen jaar?
In ons gezin zagen we een baby, kleinkind, opgroeien. Vertederend is dat:
een nieuw leven, ombevangen, dat iets nieuws, unieks, brengt in de wereld;

ondanks alles, een belofte.
In de bijbelteksten zijn oud en nieuw aanwezig.  Een ommekeer vindt plaats.
Abraham, Simeon en Hanna vertegenwoordigen een oude generatie; ze zijn gelovigen op hun best.

Simeon is: vroom, rechtvaardig, dat wil zeggen:  hij leefde volgens de thora,  Simeon is geïnspireerd; bezield van Heilige Geest. Bezield van een diep verlangen, ja de overtuiging, dat de Messias snel komt, de overtuiging dat  een beter leven, een betere samenleving gaat aanbreken, dat bevrijding en troost op handen zijn.
Simeon is een mens van optimisme, hoop,  ondanks de harde Romeinse onderdrukking en het zware lijden van Joden in zijn tijd. De naam Simeon betekent: verhoring.

Simeon is een mens van: volharding, volhouden,  vertrouwen, juist bij tegenslag.
Zoals Abraham vóór hem. Abraham bleef kinderloos tot op hoge leeftijd,.

Maar hij blijft vertrouwen op de belofte gedaan aan hem, dat hij een zoon krijgt.
Het lijkt onmogelijk, maar het onmogelijke wordt toch werkelijkheid.

Het vertrouwen van Abraham en Simeon wordt  bewaarheid.
Als Simeon ín de tempel is, ontmoet hij Maria en Jozef die Jezus naar binnen brengen om hem toe te wijden aan God.
Die ontmoeting is prachtig geschilderd door de Italiaanse schilder Fra Angelico, op de muur van één van cellen in de oude abdij San Marco in Florence…………
Zie het plaatje: links Jozef, naast hem Maria – zie haar handen met de overgave, zie de oude Simeon, zie de tedere handen waarmee hij Jezus vasthoudt, zie hoe Simeon en de kleine Jezus elkaar diep in de ogen zien, een blik van herkenning, inzicht, tederheid, diepe vreugde, vertroosting.
Even later juicht Simeon het uit: dit kind betekent hét verwachte nieuwe leven; er gaat iets nieuws beginnen; de wereld staat op een keerpunt.
Zijn leven heeft zijn zin gevonden.
Zijn verlangen en volhouden waren  niet tevergeefs……..

Simeon zingt een lofzang:
Nu kunt Gij Heer uw dienstknecht laten gaan want mijn ogen heb het heil gezien dat Gij bereid hebt voor alle volken...De profetie van Jesaja.
We zongen het daarnet – Nunc dimittis -.
Bijzonder is dat Simeon bij zijn lofzang over Jezus niet denkt aan zijn persoonlijk zieleheil, aan zichzelf, maar spreekt  van het heil voor héél Israel, ja voor alle volkeren. Juist de verlossing van álle mensen maakt hem blij.
In de kloosters zingen de monniken deze lofzang iedere avond,
 in hun laatste avondviering, de completen, zingen hun vreugde uit, hun troost, en weten zich geborgen als zij de nacht ingaan, geborgen in de aanwezigheid van God.

Nieuw jaar is hét moment van de goede voornemens, vernieuwing.
Simeon is het voorbeeld van hoop, omkeer.
Welke omkeer verwachten wij in het nieuwe jaar?
Normalisering van het sociale leven natuurlijk.
Maar ik verlang ook een Nieuw Normaal, een ander Normaal,
Verdieping van onze relaties, ontmoeten, solidair worden.
Een duurzamer levensstijl.

Groeien in liefde en aandacht.
We verlangen naar Nieuwe perspectief, ook voor kerken, voor onze geloofsgemeenschap.

Laten we  met Simeon het besef delen dat met Jezus een mens geboren is, die licht brengt, kracht, vernieuwt.
Hoe en waar zie ik dat dan?
In een chassidisch verhaal vraagt een Jood aan zijn rabbijn: waar kan ik God vinden?
De rabbijn antwoordt: God is daar waar we hem toelaten in ons leven; daar waar we ruimte voor hem maken.
Dat is de vraag aan ons: hoe maak ik ruimte voor het kind dat liefde en licht brengt.
Zoals Simeon ruimte maakte: door een rechtvaardig en vroom leven te leiden.
In eigentijdse woorden: laten we ons voornemen om in het nieuwe jaar veel lief te hebben, zacht te worden, te vergeven, aandacht geven aan elkaar, ons gezin, onze kinderen, aan iedere die mijn aandacht nodig heeft.
En daarin vol te houden, te vertrouwen.

Kerst voelt aan als een keerpunt, een moment van nieuwe inspiratie, een omkeer, een nieuw begin, een jaar van belofte.
Voor dat licht van Christus kunnen we ruimte maken, dat licht kunnen we aannemen, laten doorbreken, onstuitbaar.

Moge het zo zijn

Geloofsgemeenschap St. Franciscus Xaverius - 't Zand 31, 3811 GB Amersfoort.
Bereikbaar iedere werkdag van 9.00-12.00 u. tel 033 4721705, of 
email.
Voor dringende pastorale zorg kunt u bellen naar: 06-57541222.